Een huwelijk van zeventig jaar is een zeldzaamheid. Voor Giel en Trijnie de Graaf-Stubbe werd die bijzondere mijlpaal op 16 oktober werkelijkheid. Ter gelegenheid van hun platina huwelijk bracht burgemeester Han Weber een bezoek aan het echtpaar om hen persoonlijk te feliciteren.
De geschiedenis van Giel en Trijnie begon ruim 74 jaar geleden langs de Rotte. Giel voer regelmatig met zijn boot over het water en zag daar een jonge Trijnie. Tijdens een van die ontmoetingen gaf zij hem een kaartje voor een uitvoering van de mandolinevereniging. Die voorstelling werd gehouden in de oude openbare basisschool van Oud Verlaat. Het contact groeide uit tot een relatie en vier jaar later, in 1956, trad het stel in het huwelijk.
Beiden groeiden op in de omgeving van de Rotte. Trijnie hielp veel mee in het ouderlijk gezin. Haar moeder was vijftig jaar toen zij werd geboren, waardoor zij haar ouders later veel ondersteunde. Giel volgde al vóór de oorlog een opleiding in de bouwkunde en begon zijn loopbaan als timmerman.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog zag Giel een afgeworpen aluminium brandstoftank van een vliegtuig neerkomen. De tank werd in het riet verborgen en bleef daar tot na de oorlog liggen. Daarna werd het aluminium gebruikt voor de bouw van een zeilboot. Het was een van de eerste voorbeelden van zijn technische kennis en vakmanschap.
Na de oorlog werkte Giel tijdens zijn militaire dienst als verpleger in Den Haag. Omdat hij nachtdiensten draaide, kon hij in de weekenden naar huis. Later werd hij laborant in een ziekenhuis. Daarnaast bouwde hij zijn loopbaan in de bouw verder uit. Hij werkte als timmerman en later als uitvoerder bij verschillende bedrijven. Dankzij die uiteenlopende werkzaamheden deed hij veel kennis en ervaring op. Zelf vertelt hij met enige trots dat hij heeft meegebouwd aan een groot deel van het naoorlogse Waddinxveen.
In 1960 vestigde het echtpaar zich in hun huidige woning aan de Rotte. Daar wonen zij inmiddels al 66 jaar. Samen kregen zij twee dochters en later werd de familie uitgebreid met drie kleindochters en een achterkleindochter.
Dit jaar kreeg de familie ook met verdriet te maken. Ongeveer vijf maanden geleden overleed een van hun dochters. Ondanks dat verlies kijken Giel en Trijnie met warmte terug op de vele herinneringen die zij in de afgelopen decennia samen hebben opgebouwd.
Een opvallend herkenningspunt bij hun woning is de grote molen in de voortuin. Giel bouwde de molen 51 jaar geleden helemaal zelf. In zijn vrije tijd werkte hij ongeveer tweeënhalf jaar aan het project. Daarnaast zette hij zich in voor de restauratie van de unieke houtzaagmolen De Salamander in Leidschendam, een achtkantige met riet gedekte stellingmolen die nog altijd volop in bedrijf is. Hij hielp mee om de molen weer volledig werkend te krijgen. De molen in zijn voortuin trekt nog altijd veel bekijks van wandelaars en fietsers die langs de Rotte komen.
Zijn liefde voor techniek en ontwerpen bleef ook op latere leeftijd zichtbaar. Zo leverde Giel onder meer een bijdrage aan het ontwerp van het molengedeelte van Brasserie ’t Graanhuys. Ook bouwde hij in de loop der jaren nog een tweede boot.
Ondanks hun leeftijden van respectievelijk 93 en 90 jaar doen Giel en Trijnie nog veel zelf. Trijnie volgt nog altijd met belangstelling tennis en voetbal en is graag buiten bezig. Op de vraag naar het geheim achter hun lange huwelijk geven zij een eenvoudig antwoord: elkaar vrijlaten, respecteren en vooral veel blijven lachen.
Dat blijkt ook uit de verhalen die zij nog altijd graag vertellen. Zo verraste Giel zijn vrouw ooit met een compleet nieuwe slaapkamer, die hij bouwde terwijl zij op vakantie was in Spanje. Bij thuiskomst wachtte haar een verrassing die zij nooit meer vergat.
Het 70-jarig huwelijksjubileum werd eerder al gevierd met familie tijdens een feestelijk diner bij Brasserie ’t Graanhuys. Voor Giel en Trijnie vormt het jubileum een bijzonder moment in een leven dat zich grotendeels heeft afgespeeld langs de Rotte, in een omgeving waarmee zij al meer dan zeven decennia nauw verbonden zijn. Hun woning met de zelfgebouwde waterwindmolen is daarbij uitgegroeid tot een vertrouwd beeld voor velen die door Oud Verlaat wandelen of fietsen.
