Afgelopen vrijdag vond de eerste voorstelling plaats in de Steenovens Klein Hitland; van In de Schaduw van Rotterdam. Mika de Pee (spel) Adriaan Koster (piano, drums, accordeon), Chris Fletterman, (contrabas) Maaike Roelofs (cello)en Stefan Droger (regie) waren er helemaal klaar voor.  Het hele proces voorafgaande aan deze voorstelling is met veel precisie en respect gedaan en uitgewerkt en dat kwam dan ook tot uiting in de voorstelling. De bijbehorende muziek was passend bij de verhaallijn. Het publiek nam zijn plaats in onder begeleiding van muziek. Onder het publiek waren er ook familieleden aanwezig van Tankie Lepping en Dirk van den Dool.

De waargebeurde verhalen gaan over 2 verzetshelden Tankie Lepping een meisje van 14 jaar en Dirk van den Dool, een man, echtgenoot en vader van 8 kinderen. Beiden uit Nieuwerkerk aan den IJssel. Deze verzetshelden, die niet op de knieën gingen voor de vijand, wilden niet slechts toekijken maar daadwerkelijk iets doen. In de oorlog werden er in Nieuwerkerk aan den IJssel revues opgevoerd  in café l’Espéranc.  Er komen ook stukjes tekst in voor wat men aan het denken kan doen zetten, zoals het verraad;  wat zet mensen hier toe aan, hoe ga je daarmee om, en kun je iemand vergeven?

Zo werd er o.a. de liedjes: ‘Wij zijn niet bang’ en ‘Zoek op zijn tijd wat vrolijkheid’ gezongen en gespeeld.

De fiets, welke een rol speelde in het stuk, de muziek, teksten, zang en de aanwezigheid van Maaike, een van de dochters van een van sleutelfiguren Tankie Leppink maakte deze voorstelling tot een indrukwekkende belevenis voor alle aanwezigen.

Het werk door regisseur Stefan Droger getuigt van liefde voor het spel maar ook van oog van detail, waarbij de kleinste beweging, blikrichting of intonatie soms van belang is.

De tekst van Mika is een lange monoloog, maar door de meerdere scenes en de wisseling van persoon en karakter, blijf je als toeschouwer gebiologeerd kijken. De meerdere scenes gaan vloeiend en heel natuurlijk in elkaar over. Daarnaast heeft Mika diverse malen een interactie met het publiek, waarbij het net lijkt of je zelf op dat moment bij de revue aanwezig bent.

Betreft de vormgeving: goed afgestemde kleding op elkaar, het is duidelijk in welke tijd dit verhaal zich heeft afgespeeld. De Nederlandse driekleur, het portret van Wilhelmina, zomaar wat details die er wel toe doen. De muzikanten worden, naast het spelen van de muziek, soms subtiel, ook in het spel betrokken.

Na afloop van de voorstelling gaat er een dankwoord uit naar de beide families, Kor van der Gas, Historische Vereniging Nieuwerkerk aan den IJssel en stichting Steenovens. 

Mika geeft het ‘laatste woord’ aan Maaike Roelofs. Zij speelt op haar cello, dan is het even stil en volgt het applaus. Met deze voorstelling heeft het theatergezelschap een ode gebracht aan de mensen die zo dapper zijn geweest in de oorlog.

Een kleine fotocollectie is te vinden op: Facebook

HZ